บทที่ 37 Chapter 37 ไม่เหลือแล้ว

เดียน่า....

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆมองซ้ายมองขวากระพริบตาปริบๆเวลานี้สมองเบลอมึนๆแปลกๆจำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันไปร้านขายยาไปซื้อที่ตรวจครรภ์

"ใช่! ละ..แล้วที่นี่ โอ๊ยยย"

ฉันกุมขมับตัวเองแน่นทำไมถึงรูัสึกปวดหัวแบบนี้นะ ฉันในตอนนี้อยู่ที่ห้องไหนซักแห่งมันเป็นห้องนอนหรูและฉันก็นอนอยู่บนเตียงนอน

"นี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ